Tegen de stroom inroeien is zwaar

Negen jaar woonden we in Papoea en werkten op de hogeschool in Wamena. Van dichtbij zagen we hoe goed onderwijs en het leven in een hechte christelijke gemeenschap levens van studenten veranderde. Samen met onze collega’s investeerden we dag in dag uit in de studenten. Vier jaar lang, zowel overdag tijdens de lessen, als buiten de lestijden om. Vaak ook ’s avonds en in de weekenden. Maar het was echt niet zo dat alle studenten als veranderde mensen onze school verlieten. Vaak omdat tegen de stroom inroeien te zwaar was. Of omdat het na het afstuderen te moeilijk bleek om staande te blijven. Maar juist daarom is het zo mooi om te zien wanneer er studenten zijn die wel het verschil maken.

We denken aan een van onze mentorstudenten. Tijdens haar laatste studiejaar maakte ze een moeilijke periode door. Ze vroeg zich af of ze geen fout had gemaakt door op onze hogeschool te komen studeren. Ze stond op het punt om op te geven. Na haar afstuderen werd ze geplaatst als leerkracht op een basisschool in het binnenland. Een goede school in dit geval, met veel aandacht voor vorming en persoonlijk geloof. Toen ze zich op deze school moest melden kwam ze tot twee keer toe niet opdagen. We waren erg teleurgesteld. Ze verdween naar haar dorp en we kregen geen contact meer met haar.

Tweede kans

Een jaar later stond ze opeens weer voor onze neus. Ze kwam vergeving vragen voor wat ze had gedaan. Ze voelde dat het niet klopte met wat ze allemaal op de hogeschool had geleerd over verantwoordelijkheid nemen. En dat ze de kinderen op haar nieuwe school in de steek had gelaten. Ze vertelde ook dat ze alsnog naar haar school wilde gaan. Om haar excuses aan te bieden, want ze geloofde niet dat ze er nog welkom zou zijn. Gelukkig kreeg ze er een nieuwe kans, nadat ze aan het hele team haar excuses had aangeboden.

“Ze vertelde ze hoe ze als juf met haar hele hart van haar leerlingen houdt.”

Passie voor het onderwijs

Een paar jaar later was ik met een groep studenten op bezoek. Ik liep haar opnieuw tegen het lijf en ze vertelde hoe blij ze was hier juf te zijn. De volgende dag sprak ze de studenten van de hogeschool toe. Ze vertelde ze hoe ze als juf met haar hele hart van haar leerlingen houdt. En hoe dat een gevolg is van haar geloof. Dat maakte enorme indruk op de groep studenten. Op dat moment wist ik dat ons werk echt de moeite waard is. Deze juf is nu inmiddels al een paar jaar schoolhoofd van een goed draaiende school. We denken vaak aan al die kinderen die het geluk hebben om zo’n juf te hebben. En welk verschil dat in hun leven maakt.

Help mee

Met jouw steun kunnen we blijven investeren in meer goede meesters en juffen met een hart voor hun leerlingen. Juist omdat het zo moeilijk is om overeind te blijven en trouw te zijn aan je taak, verdienen ze alle steun!

Deze blog schreef Pieter vd Wilt. Hij was van studentenpastor op de campus van 2013 – 2022.

0
    0
    Your Cart
    Your cart is emptyReturn to Shop